за цветот?

Кога зумбулот згасна. Кога синото премина во жолто.
Кога сонцето исчезна.Кога имаше душа. Кога немаше бел ден.
Кога градот го истолчи битието негово.Кога немаше сон.
Кога немаше среќа. Кога радоста одлета ко гулаб. Кога животот стана смрт.

Тој умре. Со песната од мрачноста, од ковчезите дрвени, црни. 

Тој умре. Со денот, со нарцисите, со сончогледите, со срцето на земјата.

Тој умре. Оставајќи ја цела градина недоречена, осамена.

Умре со лаги во фантазијата.

Со мувла во неговато тло.

Со лилјаци по коси кои му се плетат.

Пајаците гордо му кројат дебела мрежа.

Вино ли е? Или гадна крв се лие по земјата кревка?

За миг, мислиш, ќе проговори. Ќе врисне.

Или од крвта ќе воскресне нов цвет?

А воздухот, ронлив, густ, ги носи со себе сите песоци кои ни' ги горат очите.

Слепи сме и гревовите ги погребавме на денот кога ги направивме.

Со зумбулот. 

world.

standing breathless
reckless
we can change this senseless
world priceless
endless,
unless
you're scared
unprepared
or you never cared,
weak
unique
and you won't speak,
you hide
you never tried
always stood on the side
and lied
had a load of pride
and you haven't died,
you're still here
you can hear
the words are clear
you can cheer
you can scream
you can dream
you can eat chocolate ice cream
you'll be fine
you'll drink some wine
you'll be shouting: the world is mine!

Пролетна.

Син на мајка природа и
син ко зумбулот пролетен
ден, жолт ко нарцисот
(е)ден, заведен од мирисот на пролетта со
сок од слатките јагоди и
сок од твојата душа,
во која никогаш нема суша
пролетна идила до гуша.

ти?

Ти, во
танц на листовите
со ветрот
со
црвена малина слатка
во рака
се радуваш
и врискаш
ко овој красен ден
да ти е последен.

^^

Се чувствува занесниот мирис на капките дожд, кои ги погалиле калдрмите на нашите души. Слушнав мал шепот кој ме поведе во горчливата прегратка на облаците. Овде ја пронајдов својата душевна храна, со слатко започнување на денот, со длабоко вдишување на опојниот мирис на утрото, со своите кофеински, дождовни парфеми.