Наслов.

Измет.
Пепел.
Пропаст.
Смрдеж.
Ти.
Мртов.
Неподвижен.
Беден.

Еутаназирај си ги мислите.
Прободи си ги чувствата.
Закопај си ги лажните мотивации.
Изгори си ја устата клета од зборови искажани.
Прегази си го бедното постоење.
Исечи си ги крвавите очи.
Прострелај херојски куршум во смрзнатата душа.

Стакло.

Скрши се стакло кристално,
прокелтите души ги исечи!
Исчисти зло срце,
продри низ бесни сили
и немири ветрови!
Викни! Нека одекне гласна болка!
Нека се струполат сите пред тебе!
Земјо златна отвори се!
Та голтни ги мртвите лица!
Лицата на предавниците!
Лицата на злото!
Лицата на измамниците!
Срамни ги додека не молчат вечно!

дожд.

Звук на пиано
прават сребрените капки
од црните навивнати облаци над нашите души.
Полека.
Ме наежуваат ситните срамежливи капки на мојот врат.
Полека.
Се најавува дружењето на осамените облаци
со кревката земја
и нашите кревки души.




Спуштете ги проклетите чадори!


Уживајте во прегратката на дождот!

магла

Кога сонцето ќе зајде,
кога ќе се почувствуваш ладно,
кога сонот ќе те изгази,

ќе умреш.

Ќе умираш
полека,
од страдање,
од јаглени солзи,
од крвави сни,
од исплукана гордост,
од искорнети нокти.

Ќе гориш
ти,
ќе гори душата твоја,
ќе те обесат гревовите,
ќе те загуши земјата.

Ќе се заплети духот твој
во милион јамки.

Во немоќ да се ослободиш од нив,
во темнина,
во магла,

ќе исчезнеш
и ќе врискаш
засекогаш.

When the sun will fall into the mountains
when you'll feel cold
when your dream will run over you
you'll die.

You'll be dying
slowly,
from suffering,
from coal tears,
from bloody dreams,
from spitted pride,
from nails torn apart from their core.

You'll burn
your soul will burn.
Your sins will hang you
the soil will choke you.

Your spirit will get stuck
in million ropes.

In your inability to break free
in dark
in fog

you'll disappear
and scream
forever.

random one

Ја гледам смртта на цветовите кои полека исчезнуваат во црната земја. Го чувствувам сребрениот воздух кој ја гали мојата кожа. Ја сакам топлината на мојот дом. Го сакам мирисот на костените кој ми буди насмевка на лицето. Го обожавам ветрот кој си игра со моите црвени прамени и танцува со нив. Го обожавам ненадејниот дожд кој ги растреперува жолтите костими на дрвјата. Го продолжувам танцот со волците..

Invite.

Invite your demons to dinner
feed them with pain
you'll be a loser, you'll be a winner
you'll have mud in your vein.

In candle light you'll talk
and your fears will knock.

Hug them
while your life they condemn.

You're a beast
you're festering human flesh
and your eyes are having a feast.

Oh, what a tragedy
you're lost in the shadow of reality..

Again.

I'm trembling, I can see it in my bloody hands.
I'm all shaking
and I can't stop.

My heart is pounding fast as the city clock.
I can hear the walls of it, kicking like in a boxing match,
begging to release.

My breath is slow.
I hug the cold blue air in the sunset to calm me down.

I try to make it go away.

I'm drowning.
Isn't there anything to save me?
Isn't it supposed to go away?
I'm gonna lose it.

I'm sinking in the black sea of self destruction
I'm underwater and I am closer to a black out.

I'm trying to swim but the water drags me in
as my golden rings pull me down
I'm slowly dying.

I lost it.

https://www.youtube.com/watch?v=ZNE-7DyLJ5w

Damned.

Слушам
момче со тивок плач.
Небаре слушам капки од дожд кои паѓаат флегматично,
олово тешки, калливи, нечисти.
Тоа беше ти.
Држеше проклети, црни пилули во твоите крвави раце.
Дали мислиш дека тие ќе ти ги соберат парчињата стакло,
тие панофобични кристали кои ти ја претставуваат бедата?
Дали свеќата која се топи пополека
ти го одредува времето на твојот патетичен живот?
Дали се прашуваш како се роди во ваква трагедија, беднику?
Ги тониш со тебе и невините.
Ги инфицираш со отровот твој демонски.
Ги водиш во темниот ќош на твоите гревови и искушенија.
Тој ќош ми се обрати на мене.
Ми вели: -Дојди!, со заводлив глас. - Ќе те ослободам од твоите маки.
Но не се осмелив.
Седев и те набљудував.
А темниот ќош ти велеше: - Ќе умреш ко скот! Ќе се удавиш проклетнику! Загуши се од правливите мои мрежи, тоа е се што заслужуваш!
А твојата душа почна да гори, се до зори.
Пилулите в рака ти станаа 'рѓосани, ко и твојата душа.
Твоите коски парализирани, а твоите усни заробени.
И ти остана сам.

poem

When your world turns yellow, when your clouds rain, when you'll feel colder, I'll be gone.
When you'll feel melancholic, when you'll take your first sip of coffee in the morning, I'll be long gone.
The dreadful hours will pass, our hearts will grow cold, our souls will lose themselves in the autumn, in the crunchy leaves, in the slow wind, under the hanging clouds, becoming one.
You'll walk by like a ghost.
I won't follow you.
I'll follow your hollow, I'll follow the bloody flowers you stepped on.
When you'll be lost, my emptiness will find you.
Be torn, be withered, man.
Stay one with the agony, stay one with me.

Perished. 

I'll hear the echo of your pulse, I'll hear your demons screaming.
I'll be already dead. My limits will be bordered with dark chalk, in my grave, that is deep within my heart, where you belong.

Search for my soul in these ivory sands of pain and lust.

Couldn't we fast forward through this thunder?
Couldn't you wash the muddy waters in your eyes?

You could pierce your soul with my memories.
Leave the scars I did with my broken glass.

This thunder sounds like a war in the sky, where the war gods cry.
And it will rain.
It will create waves of sorrow and tears, and they'll take me with them.
I'll lose the fight with each wave, because of the freedom I'll start to crave.
But there will be no hope, no help, just summoning what is dead and left inside, to battle the tide.

And so I'll pour myself on to this earth and a single wave will crumble.
The tides will settle, the wind will be gone.
Only my sinful soul will remain (in)sane.
And it will be over like a bad dream and you'll be sober.
It will be over.

tor..n and withered mantor

Emptiness

Emptiness

Emptiness

Emptiness

Emptiness

random

Choose death
hold your breath
for
oh, so holy
melancholy.

Leave your fingerprints on earth.

You're not gonna sit on the sidelines
watching nature pass by
time is gonna fly
don't ask why
don't cry, don't die
just gaze at the sky.

Rhymes.

Maybe you'll be okay,
you can't pray,
not today.
Maybe someday in may,
you'll do, you'll go away,
you'll put your sins on display,
you'll heavily pay.

Pride cant be your bride,
you cried, you died,
inside yourself, you tried,
but you're not free,
you're down on your knee,
holding on a tree.

You're ill,
you paid the bill,
you have too much blood to spill,
you have no will.
You're unholy
abort the melancholy
you're dying slowly.
Drown in your thoughts,
take some shots,
in the sea,
to be free,
find your key,
drink your bitter tea.

Pride cant be your bride.
Don't die inside.
I am here,
I can hear,
you won't disappear,
everything will be clear.

Повикува.

Океанот те повикува
да си починеш.

Во длабокото е мирно.

Не можеш да дишеш таму
не, нема потреба да зборуваш
не, нема потреба да се молиш.
Само лежи, ледби во водениот кревет на твојата беда
безизлезност и немир во косата твоја седа.

Слатко е и ладно е.
Остани таму цел ден.
Изгази го светот.
Посакај крв,
посакај чоколадна торта ако те фати стрв.
Купи по некоја ѕвезда
за да го осветлиш твојот живот.

Со молитва за покојникот.

Океанот те повикува.
Да си починеш.
Да страдаш.
Да бегаш.
Да бидеш во агонија.
Да бидеш стар и изнемоштен.
Да живееш ко да умираш.

Да се удавиш.
Да се исчистиш од гревовите. 

Океанот те повикува.

random-че

Сошиени ли ти се мислите?
Дали си демон?
Дали тече проколната крв низ твоите испакнати вени
која се гуши, се стега, се бори да излезе, згрутчена.
Вените твои трепетат од страв
грешнику, грешнице-
зли.

Дали раците ти се исплетени
или косата твоја, коњска грива?
Смртнику беден, истоштен, измачен
оставен сам на себе.

Сама на себе
изгорена, пепеллива,
прашлива и нечиста
ли е душата патетична твоја?

Немаш моќ.
Умираш ти, скоту.
Скотски живот ли е тој што го водеше?
Болка или сон бараше?
Капини ли ти беа очите?

Бедна ли е поемава?
Бесполезна ли е?
Кому му е грижа?
Важно да ја извезиме на гобленот блогов.

Обична.

Грешник,
светец,
било што.
Било што ти се допаѓа.
Што и да сакаш.
Дали камен
или црн јаглен
или прашина
носи во душата.
Натежнува,
прободува,
каса и не седи мирно.
Дава привидна прегратка
на срцето
а навидум решетки или ѕид.
Било што.

Часовникот

Се слушаше само
звукот на часовникот кој отрпнуваше пополека
носејќи ја неизвесноста во своите стрелки.

Како што ноќта се спушташе полека,
и песната на сипката звучеше меланхолично,
немаше сон, немаше
имаше задушена тишина и празни погледи
како што чајот се претвори во лед
така и нејзиното тело..
Сонцето грееше најсилно до сега

а дожд се лееше во земните души
горчливи се јадеа круши...

Каде?

Овa е пеколот.

Те молам, не гази ги боровинките.
Ќе искрвариш мумијо зла.
Не е вистина велиш?
А кој пак тебе ти рекол дека немаш пекол во себеси?
Или дека веќе не крвави твоето мало срце
во кое немаш место за никој освен за проклетиот себеси?
Драма правиш
иако ја чувстуваш жештината на шамарот кој ти прави дупка во лицето твое грдо,
соборено од младото жешко време кое те уништува и гори.

Те молам, престани да ги јадеш цвеќињата.
Ќе се отровиш драга истоштена, истрошена, расипана крв.
Не веруваш во ова?
Кога ли ќе се плашиш од песната на гавранот
или чавката извалкана од твоите правливи раце?
Џемпер правиш од пајажините на твоите замки и трагедии,
иако си жолта трева која лесно би можел секој да ја изгази.

Да, ти си пеколот.

Лице.

 

Јас сум дожд.

Јас сум кошмар од кој се будиш ко жива вода

јас сум проклета светлина која те буди

јас сум тишина што те заспива ко мртов

јас сум црвена крв во твоите проширени вени

јас сум проколнати мисли 

јас сум најкобен непријател

јас сум пепелна сенка која те следи

јас сум црното сонце во твојот сон

јас сум пиштол скриен во твојот плакар.

Ти си ко мртво тело во мртовечко возило

покрај кое поминува секој и слуша тропање по прозорите.

Во кое има тело кое почива мирно

во кое има дух кој се обидува да избега низ прозорите на возилото

во кое упорно тропаш и врискаш ти, а никој не те слуша.

Во кое ќе останеш заглавен и никогаш нема да излезеш

и ќе врискаш довека. 

Засекогаш.

Unusual you.

Standing body to body
I feel your cold presence
warm hands, but a cold soul.
I look into your hazel eyes
I see nothing else but emptiness
and leftovers by someone else
and yet
you're a home for my miserable soul
and my black diamond heart 
wrapped all in one
from once being torn apart.
I'll change my name
while I hear the silence
breaking this moment
just before you turn into a rodent.

а тој..

почина како чудак
кој целиот живот жалеше
како досадни му беа лилјаните.
Исчезна
ко прашина
и одлучи да не се враќа
во грдата природа.

Никогаш повеќе.
Си го остави телото во ровката земја
во прегратката на жилавите црви
кои одлучија да не го пуштаат
и да почива таму вечно.

И таму статично сега
помеѓу живите црви има
мртво тело, слободна душа
јаглерод диоксид до гуша..

име

хулејќи за судбината се удави во солзите
цветовите овенаа од тебе
само ти остана црвена малина слатка
твојата мешункаста душа остана недопрена
ни од збор ни од јаготка
си ги остави чувствата да пловат низ крвните садови
да се редат ко цреши везден.

Hate post бр.1

Ајде, сквернави го убавиот пишан збор. Ајде, копирај ги делата на нашите национални дејци. Копирај ги нивните реченици и зборови. Преведувај странски дела за да создадеш свое ''уникатно"' дело. Ајде, копирај го и ова ако ти причинува среќа.  Бидејќи си презафатена да седнеш и да прочиташ по некоја книга за да си го зголемиш фондот на зборови. Бидејќи си презафатена да привлечиш внимание, презафатена да најдеш инспирација и во најситните нешта и да ja пуштиш твојата душа да зборува.  Бидејќи се' се врти околу љубовта и тебе. Бидејќи твоето постоење е многу патетично? Нели? Бидејќи преку ноќ си писател и мудрец, најемотивната личност? Бидејќи преку ноќ напиша книга и си експерт за се? Бидејќи си позелена во умот и од тревата во паркот? Да, си, а ова е уште еден хејтерски пост кој ништо и нема да промени околу тоа. Благодарам за вниманието. Пријатен ден.

Sun

Does the sun sleep, or it just hides?
Did you push it away and it died?

Still extraordinary I must say.

Now go ahead and pray

for it to stay.

And we will sway 

under its ray.

In the nights gives us chills.

Well

Maybe it running behind the hills

and it has a magic task to fulfil...

where?

In the sins we found hate
in the faith we found forgiveness.
We are far lost from our paths
we are far away for what's right.
But right for who?
What is right?
We run into things we hope will change our life.
We run between walls of our stubbornness.
We hope to find something else.
Heroes are made by the paths they choose
not the power they are graced with.
Is that right?
Or is right just a turn?
Turn for another path that will lead us somewhere.
Or nowhere.
Who knows?
Our path to heaven leads through miles of hell.

за цветот?

Кога зумбулот згасна. Кога синото премина во жолто.
Кога сонцето исчезна.Кога имаше душа. Кога немаше бел ден.
Кога градот го истолчи битието негово.Кога немаше сон.
Кога немаше среќа. Кога радоста одлета ко гулаб. Кога животот стана смрт.

Тој умре. Со песната од мрачноста, од ковчезите дрвени, црни. 

Тој умре. Со денот, со нарцисите, со сончогледите, со срцето на земјата.

Тој умре. Оставајќи ја цела градина недоречена, осамена.

Умре со лаги во фантазијата.

Со мувла во неговато тло.

Со лилјаци по коси кои му се плетат.

Пајаците гордо му кројат дебела мрежа.

Вино ли е? Или гадна крв се лие по земјата кревка?

За миг, мислиш, ќе проговори. Ќе врисне.

Или од крвта ќе воскресне нов цвет?

А воздухот, ронлив, густ, ги носи со себе сите песоци кои ни' ги горат очите.

Слепи сме и гревовите ги погребавме на денот кога ги направивме.

Со зумбулот. 

world.

standing breathless
reckless
we can change this senseless
world priceless
endless,
unless
you're scared
unprepared
or you never cared,
weak
unique
and you won't speak,
you hide
you never tried
always stood on the side
and lied
had a load of pride
and you haven't died,
you're still here
you can hear
the words are clear
you can cheer
you can scream
you can dream
you can eat chocolate ice cream
you'll be fine
you'll drink some wine
you'll be shouting: the world is mine!

Пролетна.

Син на мајка природа и
син ко зумбулот пролетен
ден, жолт ко нарцисот
(е)ден, заведен од мирисот на пролетта со
сок од слатките јагоди и
сок од твојата душа,
во која никогаш нема суша
пролетна идила до гуша.

ти?

Ти, во
танц на листовите
со ветрот
со
црвена малина слатка
во рака
се радуваш
и врискаш
ко овој красен ден
да ти е последен.

^^

Се чувствува занесниот мирис на капките дожд, кои ги погалиле калдрмите на нашите души. Слушнав мал шепот кој ме поведе во горчливата прегратка на облаците. Овде ја пронајдов својата душевна храна, со слатко започнување на денот, со длабоко вдишување на опојниот мирис на утрото, со своите кофеински, дождовни парфеми.

Таа

Денот таа го љуби
нема што да изгуби
силно сонце таа има
за неа нема зима
со пеперутка на коса сина
таа денот си го помина
таа не сака никаде да избега
во колоритните градини е сега
танцува таа до зори
додека не се умори.

mystery

A complete mystery

writing a history

with dark books in bed

when the day is dead.

Secrets are your sign

your mind is divine.

One set of lost eyes

that fly high into the skies.

Still standing there with scars

between the heaven and hell wars..

http://www.youtube.com/watch?v=sRXbEt0otHg

nature poem

I stand and gaze, from the high sky
Upon, with hazel and joyful eyes

I stood upon daisies and violets

upon the lovely, beautiful ladies

of spring, happiness and life.

The kind nature and its simple grace
I can feel the warmth from this place.

I can hear it sing, I can hear her call
Oh sweet nature, the mother of all!