Есен.

Земи ме,
држи ме во своите раце
и гали ме со твојот ветер,
разбрани ми ги прамените,
поиграј си со мојата душа,
протреси ми ги мислите
и загреј ми ги рацете,
затоа што си ладна,
затоа што си горка,
затоа што си сува,
затоа што ме земаш и не ме пушташ,
а кога те нема, ми недостигаш,
кога те нема веќе, доаѓа посурова
зима, посуров допир
и кожава ми се лупи
и душава ми оладнува,
огладнува,
моли за еден чај,
моли за една книга,
моли за едно ќебенце,
моли за едно топло сонце,
кое само не осветлува
и не' остава сами,
сега си тука и си
менлива,
есен,
моја есен.

The story of a tree.

It's this tree,
you see.
A thousand words.
Thousand leaves.
For each autumn word said-
word by word,
leaf by leaf
falls.
And they all fall.
Every spring they are born again.
But this spring the tree started dying.
It's branches were no longer green and full of life.
It's roots were pulling the ground just to stay alive.
It was fighting so hard to be beautiful again, to be normal.
But it wasn't.
It was seeing it's end
and it gave the last leaf to the wind.
The wind hugged the leaf and it flew away.
The root was still there but the tree was forgotten.


Your tree isn't burned
it was never lit.
Its soul still lives
with the memory of it.

Fear.

So what is fear?

You're laying on your bed, looking at the wall, barely feeling your body, your mind is burning, your chest is hitting your skin, You are feeling some kind of bubbles in your throat. This is where the story begins. Why here you might ask? Well, its the outcome of the events that always destroys us and leaves the scars that cut us in the future, making us disabled to see things differently, afraid to be hurt, crushed.

The ability to feel everything, is a blessing and a curse. To feel mercy, to find beauty in every evil, bad person. To justify their actions. To always feel insecure about everything. To help that old woman to pass the street so you don't feel anxious. To comfort every friend that left you, or distrusts you. To be the ''stone'' for leaning on for everyone, and ignore your own feelings. But at the end of the day you still want someone to ask you: how are you? And if they do, you'd still say something good, although you don't feel that way, just to not get that person to pity you or worry. Because you care, a little bit too much for everyone. Being impulsive and being weird. Every life event to suck you dry. To sit alone at night with million thoughts in your head. Starring in the mirror in a person you don't recognize. If we could see our souls in the mirrors, the world would be a much uglier place, a horror movie. You wake up everyday and hope to live another day without those thoughts taking over you. Live another day without feeling guilty for every stupid thing. Wanting to be numb and heartless. But you aren't and you carry on. You keep on running in your own war.

Ноќ.

Трчаме,
небаре некој не гони,
соништа чудни не будат,
ветрови бесни си одат,
фатени за рака в бој,
со сите пчели рој,
си трчкаме ние,
додека волкот страшно вие,
ноќта повикува бесно,
бидејќи небото е претесно,
за нејзината душа,
за нејзиниот сон.
Оди,
бегај.
Води не кон патеката долга,
оди каде што стои влага,
каде суви души стојат,
и само гревови бројат,
оди,
трчај,
Пази да не задоцниш.

End.

When my heart doesn't beat like it used to,

I will twist this knife and bleed my aching heart,
Lightly tear it apart
Lost with my eyes and
These are my starry solitudes

Home I return across the sea

I see the others far away

Such staggering peace, such enormous laughter but
Each part of me eats itself
Void in the
Evening
Rust
Ending this weather
Now, with my gun
Deprived from the world.

Moon.

Blooming,
rising,
Ice.
Without ache,
without consent,
it's there,
it hugs you
and slowly takes over you.
Sometimes you feel a lot of it,
sometimes a little,
but it's still there,
poking,
aching,
salty,
still and quiet,
while a whirl of dust
carries you away,
You are still battling.
But it's fine, it's okay
'cause I'm here.
I'm here for you.

Студенило.

Проникнувам
низ бразди и корења.

Некогаш бев во грутките земја,
Некогаш бев топлина за смрзнати раце.

Одам гласна ко мојата мисла,
одам ко сенка која не бега кобно
и ја гледаш во очи.

Го гледам црвеното небо
и пастелот што го носи,
сето тоа исчезнува во челичните мисли
и брзо ја губи својата боја.

Созрева полека и пролетта,
а ти скиташ во зелените неба
небаре копнееш по многу маглени утра
и црни облаци.

Ти ги нема скалилата кои ти ги изградив,
сокаците сега ќе те водат во далечен крај.

Замолкна и природата
престана звукот да постои,
но
утрата остануваат исти,
бели, студени и успани.

Недалеку струи и ме повикува
мирисот на еден колач.
Ме довикува.

И патувам веќе,
боса и со брз чекор.

Се изморив веќе...

Чекаме.

Чекаме песочен суперхерој,
но тој не слуша добро,
чекаме дожд додека сонце грее,
но тој не танцува добро,
чекаме во ред од трендафили и кактуси,
но тие бодат,
чекаме розев воз кој ќе не однесе далеку,
но возот е црн.
Се надеваме бел ден да дочекаме.
Или?

Неименувана.

Сенката се вградува во мракот силен и стегнат,
пиеме кротко немир од белите ножиња на мачињата,
со пеколен јад,
во ладни стопала или срца,
во дрвената рамка на патот,
во трепките дождливи,
со младо темно грозје,
кое зрее над небесниот свод,
за срцевиот биеж од камбаната,
со пастелите на цвеќињата,
со недовршен стих.

Hello. I exist.

Hello. I exist.
When I was once there for you, but now you forgot about me because you don't need me anymore.
Hello. I exist.
When I want or need to be noticed, but you are in your own movie scene.
Hello. I exist.
When I wait in line and someone passes over me.
Hello. I exist.
When I can't say one thing and you talk over me.
Hello. I exist.
When you think you don't have help.
Hello. I exist.
When I want to help you and give you piece of wise advice.
Hello. I exist.
When you talk hurtful things thinking that I'm not listening.
Hello. I exist.
When you are selfish, hey,
I exist.
Hello?! WE all exist!
And don't let ever for someone to make you feel less than what you already are.
Don't ever let them harm you with their act of pure selfishness.
You are important and you deserve all the attention in the world.

Нем.

Нем
нем е плачот на душата
која талка и живее во соновите
кои се полоши од реалноста
но прегрнуваат послатко од сегашноста
од оковите на минатото
од стегите на иднината
од суви зборови искажани од големо парче лед
од премногу умирања од задушување
од сопствените завртки на зглобовите
од еготото галаксично големо
кое ни ноќе не спие
го умира и живото во други
додека се храни со црвци и пијавици
кои се таложат во зимната душа
и не се знае веќе и зошто
e тоа просјачко
проси за топлина
бедно.

.

Сино.

Со Едгар на рамо,
чекорам,
тонам,
во сопствените внатрешности.

Заземи залет, повели,
удирај со прачки твои невидливи,
по простотијата,
по незнаеното,
по празното каде не постои ништо,
каде постои пустош,
на кој ти додаваш само прашина.

На биоразградливото јас,
престани да се чувствуваш сино,
престани!

Сонувај.

Тежнееш,
се истегнуваш,
ги пружаш рацете,
кон сенката која те води за рака,
која сè уште не знаеш дали е реална,
ниту дали ќе се појави некогаш,
ја милуваш ноќта по кревката улица,
бурен, растреперен ќошот со пајажина,
грдо те разубавува,
суви капки дожд по твоето лице,
чиниш денот го загушуваш,
сонот го направи кршлив,
со сончеви силуети,
спиеш,
сонуваш.
Сонувај.