Fact.

I've been told my posts are too depressing but what does it matter. We'll all be dead soon anyway.

Save.

Don't erase me.
Erase this tombstone mind
infected by a social disease.
Don't leave me blind.
Don't take away these pills.
This world is giving me the chills.

Dishonest prophecy.
Sanctity or hypocrisy?
And this fragile world is falling apart.
This isn't art.

Drowning in the mess.
Wearing a black dress.

With a sinking feeling.
Not healing.

Jump in the liquid and

save this wasted life.

Трн.

Дали трн ти се рацете
та не можеш да допреш некој без да го раскрвариш?
Дали црвена ти е косата од крвта која си ја пролеал?
Дали грбот ти е жар и пламени?

Твоето силно воспевање заврши.

Ти си дом на исушени отрови.
Имаш нож вдлабнат во вратот од кралицата на темнината.
Се распаѓаш, испаруваш, тежиш кон земјата.
Не си лебед.
Ниту бесмртен.
Црна магија ти се стори
преку ноќ во врколак се претвори.

Твојата убавина се замаглува.

Сенката пријател ти се замислува.
Заробен меѓу два света.
Проколнат.

Твојата патетичност и ти.

Приказна.

Во облак. Го слушаш крцкањето на вратата која полека се отвора. Се чудиш и секакви јаглени мисли ти пројдуваат низ глава. Крцкањето полека се претвора во врискање. Полека се зголемува интензитетот. Додека не полудиш од што го слушаш тој непријатен звук кој ти ги гушка до бесвест фонорецепторите во твоето уво. Наеднаш прекинува и започнуваат морници по тело да ти одат и да ти прават дупки по кожата. Ладен бран те обвива и не можеш да се придвижиш. Воздухот ти станува потежок, се гушиш. На вратот чувствуваш нечија ладна рака, а навидум нема ништо. Губиш здив. Започнува да ти гори под нозете. Гориш, страдаш, пиштиш од немоќ и безизлез, од болка, од горчливи рани. Изгледаш како крваво опседнато суштество. Исчезнуваш. Се претвораш во пепел и воскреснуваш. Се ослободуваш навидум. Но почнуваат да те влечат душевни јамки за рацете и не можеш да одиш напред. Викаш за помош, а никој не те слуша. Врискај си ти, никој нема овде да те слушне, ти смешно човече. Паѓаш и се будиш од сонот. Добро утро грешнику.

сам

Зошто в зори лежиш ли на тврда постела со покривка од рози и хризантеми?

Зошто ли тишината те дефинира?

Зошто е празен светот и ја нема твојата насмевка што осветлуваше и најтемна ноќ?

Земјата сака да се ородиш со неа, а рајот не можеше да дочека за тебе.
Црешовото дрво што некогаш цветаше, сега овена.
Дрвото обезбедуваше свежа сенка на најтоплиот ден.
А, исчезна на најладниот.