Forsaken

Oh, sweetheart, put the bottle down

I gotta tell you something.


Today the moon couldn't find the sky.

It got too lost hanging out with the stars,

hiding behind the clouds,

forgetting that the sky has always been there behind it.


Oh sweetheart, put the bottle down.

I gotta tell you something else.


This is the best the flower has got.

It never saw it coming.

The rain, the tense clouds,

and the long shadow.

There is no change.


Sweetheart, put your bottle down

and listen.


Today the sun felt cold.

Today the ground was dry.

Today the volcano was screaming

and you were by blindness stricken

and all of this was forsaken.

Сивила.

Залутан, сив град, изронети градини,
каде гордо и болно чекорат туѓи сни.
Памучен допир од есента,
која трча во кошула жолта
сал сончеви зраци си голта.
Молк во пејсажот од лисја и среќа,
грч и пепел во вреќа.
Точи бои животворни,
таинствени како твојата зеница.
Низ портите небесни излегла Деница
со височинка и надеж ја гриза
камбаната на
замаглените утра,
каде облаци итаат на сводот
и зраци им го попречуваат одот.

Цвеќе.

Биди лотос,
биди сонце,

биди се што ќе посакаш,

биди жолт разигран лист,
биди градина,
биди слатко овошје,
биди ветрот што дава прегратки на осамените,
биди палачинка со крем,
биди жив\a!

Paper heart.

Holding a hot cup of tea, feeling its fragile herbs that kiss my mind and hug my heart. I'm rewriting memories and moments on its surface. I see a fallen, yellow, autumn leave swimming in it and I smile. Time goes by so slowly, I feel warm at heart. It feels like sunset. So crushed, but still beautiful it is. I see my reflection floating and I blow it away. The tea is bitter, but somehow I like that. The warmth pulses in my body as I take small sips of it with my dry lips. I light one candle, softly, and I sit behind the window, thinking of how wonderful life is. Cheers with tea!

Tide.

As the tide calls,

as the wind falls,

the ice is blending in my soul,

emotions take their toll.

With my sword I rise

I do not have a disguise.

Run, sinner, run!

I give my mercy to none!

I'm doing my will,

I've already healed.

We go into the frozen lake

there is no thin ice to break!

I face you.

Survived this have only a few.

Feel the coldness of my sword,

give me my reward,

and remember these words-

It isn't luck, it's Destiny

for I am your enemy! 

rainy

Leave me here
leave me here to disappear, please,
in the arms of the pouring rain,
in the heart of the (vain) wind,
while my makeup is falling,
while my hair is playing the tango,
when the sun is hiding wisely and crawling,
when the day gets a little darker,
and it's harder,
to watch how slowly the leaves are falling,
to watch the rain wash away all the dirt,
to feel the breeze,
to feel alive in my soaked shirt,
to sense the heady smell,
to sense the autumn bell.

Just this.

I'm gonna talk about stuff I usually don't, I had these things on my mind lately, so I thought, I'll share them with you on this blog, so here it goes..

So, every now and then we admire the moon, the stars. We constantly imagine ourselves being with that someone special (it doesn't mean that that person should be our partner, it can be a friend, or a relative,etc) and looking at the stars, enjoying the pretty, night, fresh air, and yet feeling so small compared to everything that is out there. Or at least, I feel like that. I like to think that nights are the hug at the end of our tough days, giving us some peace, some comfort, some hope for a better tomorrow. You close your eyes, and drift away with the wind touching your skin, softly, giving you little goosebumps, you enter the magical mind of yours. You dream of a medicine for your troubles and this is it. It adds beauty to life. I highly recommend it. xD

Sometimes you do think to yourself like- I'd like to tell someone that I love them.

And you find yourself wandering around your mind, thinking that you do not have anyone to love. But actually you do, you do have someone to love, yourself. You've got to first start to love yourself, cherish yourself, take care of yourself, because if you don't, then who will? Most people don't even start with this and enter a relationship, thinking that someone else would do that for them, and would fill their emptiness. Well, that never works out as it should, because you start to hang onto that person and will never find fullfillment, only because you are empty, Make wise decisions in life, please. Nobody is responsible for your weaknesses, lack of self-confidence, lack of love. Solve your own shit.

Well, this escalates quickly.

I'm awfully disapointed by this world and its cruelties. Why? Well, lets just start with the fact that the materialistic has become a prioriy, technology has gotten better and better, and people are driffting away further and further. Once thought deep conversations were a live discussion, now they are a text. People have become so irresponsible, so overwhelemed with the ''fact' that they have to show wealth to the world, or they wouldn't be accepted. That's pure bullshit. Nobody really concentrates on themselves, achieving inner peace and taking control of your life. You wanna be fit? Start fucking working out! Don't post motivational quotes on facebook about the work outs, for other people to see and think that you're actually trying. Please, we are not blind, and neither are you. You want a better lifestyle? Do it. Don't just brag to people about how life isn't fair to you and that God made you that way. No. He made you normal, the rest bullshit was by you. To destroy that with not taking care of yourself.

Work on yourself. See of the other circumstances are stopping you, like for an example, you have people around you who are negative, judging, two-faced and mostly they are changing you and the way you look at things. Don't ever let that happen. Change your surroundings. Losing people is a natural part of growing up. We should celebrate filtering people out who no longer are in our lives. Be with people who bring out the best out of you, encourage you to work on yourself, and talk about importants parts of life..

And..I mean.. where to start about these new generations and their views on life? Their morals? If they even exist. Their behaviour with their parents, just disrespectful. It is all about the money and getting everything. But they missed a big lesson of life because of that: you dont get always what you want, not everything is going to be perfect and people are gonna disrespect you. The feedback you give, is the feedback you get, you little shit. 

Sorry for the long post, but I'm not sorry.

Peace out! xD

Here's a beautiful picture if you didn't like the post.

About what?

I come back,
in this time black,
to you, to everything you can do.

Warm my soul,
fill in my heart a hole,
soften my pain,
kill this tickle in my vein,

Give me sweet discomfort,
give me chains and clear air.

Some hope,
some unwanted emotions,
maybe some bitterness,
maybe some hate.

Label my soul
label my condition,
take away my youth,
my time, my truth.

Real discontent,
ill, faded happiness.

Inside you're screaming,
getting numb, releasing,
eating and scratching viciously.

Turning into a slave for you
with you as a destroyer.

Everythings in a blurr,

Dizzy and confused.

A life depends on those 5mm.

On these..
Pills.. oh lovely pills...

Rise.

The fallen
grass reminds me of you.
A green touch it gives.

Dark doubt
in every thought,
every eye,
every touch.
Further more
higher hopes
and ahead of you,
behind you,
in you,
pride.

Rise without a face,
in the walls of the deaf landscape,
and dead branches.
My wings are collecting the lightning
from the evil clouds.
It is a place of pain,
that bites.
Downhill,
and suffering,
a rumble of thoughts and dreams.

crash

have mercy
on my garden of roses
have mercy
don't let them die when this night closes

stop what you're doing
a shell I've become
stop it already
the thorns have cut me undone

while looking for a miracle
I'm bleeding
while looking for a miracle
they are all disappearing, misleading

hear this song
that is only silence
hear this song
that is only darkness

.

In the oceans of deception,
I fould my perception.

Timeless but aging,
lifeless but caging.

The drained water,
the peach tree and no other.

The sound of vibrating nature,
created by a flower creature.

Lift me,
fly like a bee.

Lift me up,
just a little bit of honey sup.

празно

Не барај грешка
во крепоста,
во човековата затаеност.
Даваш
блед чекор,
во ладна соба,
каде што крварат ѕидовите,
се ниша вратата,
со пајажина,
која натежнува,
и загушува.
Се слушаат
пискотници,
Ти со несони мисли,
гледаш месечеви силуети
на пурпурниот прозор,
а долу на подот
глуварчиња неми
и расплакана трева.

Pure.

Slowly you dig into my soul

in a time wrong and pale
in your fields of justice you found me.

I had fallen asleep in it,
I was rolling in the foggy morning,
I made myself stone staunched under the leaves.

I'm laying quiet with the body of the storm,
I exist with its roots,
I'm making a duel with the perpetual sonata.

Purely.

една

пукна,
се скрши,
се ослободи ко птица,
одлета со умот,
си стави јаглен маска,
чиниш се преобрати,
со соколов кобен поглед
и лисички ум
ги фрлаше најтешките снегулки,
небаре мраз створија во топлината,
во мекоста,
во кревкоста,
и уништија се што беше човечко.

За суштествата.

Суди си ти.
Гризај си килим со шумливите зборови,
за неуништливата убавина,
за грдотијата.

Во твојата рефлексија високо гледаш,
во високи липи си стоиш.
Ах, пази да не те удри некоја чавка
додека сечеш облаци со твојот врат.

Спушти се кај нас, обичните смртници
и сфати дека и ти не си перфекција
туку убаво замаглување на твојата ископана,
крвава, болна, црвлива душа.

Денес сквернавиш,
утре, се давиш во црната вода што ја создаваш.

Тониш.
А немаш вид, ти
ненаситливо суштество.

Темнина.

Во град од стакло,
не можеш да дишеш без да се задавиш.
Ништо друго
освен погребот нема да направи да се почувствуваш жив\а.

Не плачи, не создавај крв.
Зборувај ми.
Кажи ми ги твоите лаги.
Твоите тајни нека немаат вратоврска и

разбери,
светлината никогаш нема да биде во мене.
Само дивјачко чувство кое не си оди
и вриска ли, вриска да се ослободи.

Погледни во мојата душа
и се што ќе најдеш е:
омраза, темнина, бескрајна
проколнатост, заврзаност,
скршено дете во скршен свет.

Но
се молам,
се надевам,
се борам,
за чудо да се случи,
никогаш.

Не знам дали си болен или ти студи.

Збери си ја силата и
бегај,
бидејќи со мене ќе умреш.

Без наслов.

Во вревата што притиска,
во време погрешно и магловито,
во струните и бедот,
спиј во мелодијата на речта,
прегрни го корењето,
под полната месечина
со боја на свежа диња.

Седи под пурпурот
на раскошното небо.
Испиј ги виножитата
по росата, по дождовите.

Обоени зори.

Смрзната разиграна трева,
од ветрот бесен што жари,
се ниша пајажина тешка,
низ глуварчиња диви,
што зелени допири подаваат
ко твојата зелена зеница.

Who?

She says
take this lithium
for your millennium.
Calm your demons
banish your reasons
for your broken mind
for the branches it designed
for the things you leave behind.

She says
ring the alarm
let in the charm
in your hopes, there lies
a face, a disguise.

Огледало.

Ко скршено огледало
седум години лоша среќа
си ти.
Пробав да те склопам,
се исеков,
изгубив еден од моите девет животи.
Ко проколнат од баба со црна шамија
да си го прободуваш срцето константно,
да страдаш,
да не видиш бел ден.
Газиш кревко врз жарта,
бараш помош, добиваш
и наместо на земја
газиш на трњак.
Бедотијо тешка.

Fact.

I've been told my posts are too depressing but what does it matter. We'll all be dead soon anyway.

Save.

Don't erase me.
Erase this tombstone mind
infected by a social disease.
Don't leave me blind.
Don't take away these pills.
This world is giving me the chills.

Dishonest prophecy.
Sanctity or hypocrisy?
And this fragile world is falling apart.
This isn't art.

Drowning in the mess.
Wearing a black dress.

With a sinking feeling.
Not healing.

Jump in the liquid and

save this wasted life.

Трн.

Дали трн ти се рацете
та не можеш да допреш некој без да го раскрвариш?
Дали црвена ти е косата од крвта која си ја пролеал?
Дали грбот ти е жар и пламени?

Твоето силно воспевање заврши.

Ти си дом на исушени отрови.
Имаш нож вдлабнат во вратот од кралицата на темнината.
Се распаѓаш, испаруваш, тежиш кон земјата.
Не си лебед.
Ниту бесмртен.
Црна магија ти се стори
преку ноќ во врколак се претвори.

Твојата убавина се замаглува.

Сенката пријател ти се замислува.
Заробен меѓу два света.
Проколнат.

Твојата патетичност и ти.

Приказна.

Во облак. Го слушаш крцкањето на вратата која полека се отвора. Се чудиш и секакви јаглени мисли ти пројдуваат низ глава. Крцкањето полека се претвора во врискање. Полека се зголемува интензитетот. Додека не полудиш од што го слушаш тој непријатен звук кој ти ги гушка до бесвест фонорецепторите во твоето уво. Наеднаш прекинува и започнуваат морници по тело да ти одат и да ти прават дупки по кожата. Ладен бран те обвива и не можеш да се придвижиш. Воздухот ти станува потежок, се гушиш. На вратот чувствуваш нечија ладна рака, а навидум нема ништо. Губиш здив. Започнува да ти гори под нозете. Гориш, страдаш, пиштиш од немоќ и безизлез, од болка, од горчливи рани. Изгледаш како крваво опседнато суштество. Исчезнуваш. Се претвораш во пепел и воскреснуваш. Се ослободуваш навидум. Но почнуваат да те влечат душевни јамки за рацете и не можеш да одиш напред. Викаш за помош, а никој не те слуша. Врискај си ти, никој нема овде да те слушне, ти смешно човече. Паѓаш и се будиш од сонот. Добро утро грешнику.

сам

Зошто в зори лежиш ли на тврда постела со покривка од рози и хризантеми?

Зошто ли тишината те дефинира?

Зошто е празен светот и ја нема твојата насмевка што осветлуваше и најтемна ноќ?

Земјата сака да се ородиш со неа, а рајот не можеше да дочека за тебе.
Црешовото дрво што некогаш цветаше, сега овена.
Дрвото обезбедуваше свежа сенка на најтоплиот ден.
А, исчезна на најладниот.