За суштествата.

Суди си ти.
Гризај си килим со шумливите зборови,
за неуништливата убавина,
за грдотијата.

Во твојата рефлексија високо гледаш,
во високи липи си стоиш.
Ах, пази да не те удри некоја чавка
додека сечеш облаци со твојот врат.

Спушти се кај нас, обичните смртници
и сфати дека и ти не си перфекција
туку убаво замаглување на твојата ископана,
крвава, болна, црвлива душа.

Денес сквернавиш,
утре, се давиш во црната вода што ја создаваш.

Тониш.
А немаш вид, ти
ненаситливо суштество.