Каде?

Овa е пеколот.

Те молам, не гази ги боровинките.
Ќе искрвариш мумијо зла.
Не е вистина велиш?
А кој пак тебе ти рекол дека немаш пекол во себеси?
Или дека веќе не крвави твоето мало срце
во кое немаш место за никој освен за проклетиот себеси?
Драма правиш
иако ја чувстуваш жештината на шамарот кој ти прави дупка во лицето твое грдо,
соборено од младото жешко време кое те уништува и гори.

Те молам, престани да ги јадеш цвеќињата.
Ќе се отровиш драга истоштена, истрошена, расипана крв.
Не веруваш во ова?
Кога ли ќе се плашиш од песната на гавранот
или чавката извалкана од твоите правливи раце?
Џемпер правиш од пајажините на твоите замки и трагедии,
иако си жолта трева која лесно би можел секој да ја изгази.

Да, ти си пеколот.

Лице.

 

Јас сум дожд.

Јас сум кошмар од кој се будиш ко жива вода

јас сум проклета светлина која те буди

јас сум тишина што те заспива ко мртов

јас сум црвена крв во твоите проширени вени

јас сум проколнати мисли 

јас сум најкобен непријател

јас сум пепелна сенка која те следи

јас сум црното сонце во твојот сон

јас сум пиштол скриен во твојот плакар.

Ти си ко мртво тело во мртовечко возило

покрај кое поминува секој и слуша тропање по прозорите.

Во кое има тело кое почива мирно

во кое има дух кој се обидува да избега низ прозорите на возилото

во кое упорно тропаш и врискаш ти, а никој не те слуша.

Во кое ќе останеш заглавен и никогаш нема да излезеш

и ќе врискаш довека. 

Засекогаш.

Unusual you.

Standing body to body
I feel your cold presence
warm hands, but a cold soul.
I look into your hazel eyes
I see nothing else but emptiness
and leftovers by someone else
and yet
you're a home for my miserable soul
and my black diamond heart 
wrapped all in one
from once being torn apart.
I'll change my name
while I hear the silence
breaking this moment
just before you turn into a rodent.

а тој..

почина како чудак
кој целиот живот жалеше
како досадни му беа лилјаните.
Исчезна
ко прашина
и одлучи да не се враќа
во грдата природа.

Никогаш повеќе.
Си го остави телото во ровката земја
во прегратката на жилавите црви
кои одлучија да не го пуштаат
и да почива таму вечно.

И таму статично сега
помеѓу живите црви има
мртво тело, слободна душа
јаглерод диоксид до гуша..