Те молам, не гази ги боровинките.
Ќе искрвариш мумијо зла.
Не е вистина велиш?
А кој пак тебе ти рекол дека немаш пекол во себеси?
Или дека веќе не крвави твоето мало срце
во кое немаш место за никој освен за проклетиот себеси?
Драма правиш
иако ја чувстуваш жештината на шамарот кој ти прави дупка во лицето твое грдо,
соборено од младото жешко време кое те уништува и гори.
Те молам, престани да ги јадеш цвеќињата.
Ќе се отровиш драга истоштена, истрошена, расипана крв.
Не веруваш во ова?
Кога ли ќе се плашиш од песната на гавранот
или чавката извалкана од твоите правливи раце?
Џемпер правиш од пајажините на твоите замки и трагедии,
иако си жолта трева која лесно би можел секој да ја изгази.
Да, ти си пеколот.
No comments:
Post a Comment