Часовникот

Се слушаше само
звукот на часовникот кој отрпнуваше пополека
носејќи ја неизвесноста во своите стрелки.

Како што ноќта се спушташе полека,
и песната на сипката звучеше меланхолично,
немаше сон, немаше
имаше задушена тишина и празни погледи
како што чајот се претвори во лед
така и нејзиното тело..
Сонцето грееше најсилно до сега

а дожд се лееше во земните души
горчливи се јадеа круши...