Сино.

Со Едгар на рамо,
чекорам,
тонам,
во сопствените внатрешности.

Заземи залет, повели,
удирај со прачки твои невидливи,
по простотијата,
по незнаеното,
по празното каде не постои ништо,
каде постои пустош,
на кој ти додаваш само прашина.

На биоразградливото јас,
престани да се чувствуваш сино,
престани!