Неименувана.

Сенката се вградува во мракот силен и стегнат,
пиеме кротко немир од белите ножиња на мачињата,
со пеколен јад,
во ладни стопала или срца,
во дрвената рамка на патот,
во трепките дождливи,
со младо темно грозје,
кое зрее над небесниот свод,
за срцевиот биеж од камбаната,
со пастелите на цвеќињата,
со недовршен стих.